نمی تونم. منی که تا چند لحظه ی پیش فکر میکرد می تونه انقد بنویسه که بلاگ اسکایُ شاکی کنه با همه ی خاطره هاش رفته تو یه چاهِ بزرگ: گذشته

+ قضیه ی تکراریِ راه حل نیس، ولی جوابه!  شب بخیر

حس متضاد کوفتی .. قضیه هنوز همونه : ناآروم بودن اما حقیقتُ ، حداقل ، پذیرفتن ..اصلاً انگار از یه زمانی به بعد قضیه تغییر نمی کنه فقط  هی پیچیده تر میشه .. مث این که زندگی مسئله س ، بعد با جلوتر رفتن دوست عزیزم ، زمان ، مسئله تر میشه..مرگ مبهمه .. مبهم تر میشه..اگه اونی که میگن رحیمه باشه ، کاش تو "ترین " آ هوامونُ داشته باشه..این چند روزه انقدر تحلیلِ بی ربط و چرت شنیدم و خوندم که قابلیتِ بالا آوردن ، اندازه ی طبقاتِ پلاسکو رو سر همه ی تحلیل گرای احمق و محتاجِ به توجه به شکلِ عجیبی به آپشنام اضافه شده..و انقدر همه چیز داره بی ربط میره جلو و میرم جلو که مطمئناً خیلی ام بی ربط کارگردانِ بی مزه و بی مغزِ زندگیم قراره کات بده و تموم.+ آره فرشید . دلتنگشم++ شاید تفاوتِ من و موجودِ توی عکس فقط این باشه که اون هواپیماست و من تُکتم .. جفتمون بی جون .. جفتمون شکسته .. جفتمون به دردنخور ..

سکوت می کنم. ادعایی ندارم. نه حرف زدن بلدم. نه نوشتن.. نه حتی تحلیل کردن که لازم باشه بیانش کنم..

سکوت می کنم. حرف زدن و هرچیزی که ردی از "هست" توش باشه عمیقاً بی فایده ست..و گاهاً دردآور

سکوت می کنم.